Miloš Milinčić, književnik i profesor iz Srpca, u knjizi „Dužnik svoga vremena” navodi da je Kojadinović „istinska glumačka i umetnička gromada kojom se ponosi celo Lijevče”. U pauzama snimanja, dolazio je u rodno mesto, susretao se sa meštanima i ribario na Vrbasu. Njegovih dolazaka u Razboj seća se profesor Milinčić, koji je rođen i odrastao u susednom selu Bajinci.
– Kako letina, kako zdravlje, kako tvoji! – govorio je Uglješa i sa svakim se srdačno pozdravljao.
Uglješine dolaske u Razboj uvek su pratile anegdote i različiti komentari, svojevrsno čuđenje.
– Uglješa je svaki put dolazio, nekako drugačiji, drugačije frizure, izgleda, zavisno od uloga koje je tih dana igrao. Nekada ošišan, pa sa dugom kosom, obrijan, ili duge brade. Stanovnici Razboja koji su se okupljali u kafanama, na pijaci, u crkvi ili školi, o tome su diskutovali, čudili su se njegovim stalnim transformacijama. Svaki put, pitali su, šta se dešava, zašto se stalno menja, do neprepoznatljivosti, što je njegovim komšijama stvaralo neprilike.
Branka Sančanin iz Srpca, nakon višegodišnjeg istraživanja, napisala je monografiju „Umoran od dodira”. To je spoj originalne priče i dokumenata, obimno delo koje prikazuje veličinu i značaj Uglješinog glumačkog talenta.
– Odnos prema Uglješi Kojadinoviću mogla bih smestiti u dve reči. To su fascinacija i opsesija. Kada sam odlučila da, iz poštovanja prema najpoznatijem sugrađaninu, napišem monografiju, nisam bila svesna u kakvu se avanturu upuštam. To je velika odgovornost, ali još veće zadovoljstvo – objasnila je Branka Sančanin svoju ljubav i poštovanje prema Uglješi, iskazanu na 4.560 stranica i 270 fotografija i dokumenata.
Prvi glumački koraci u Banjaluci
Slobodanka Vulin, Uglješina sestra, govorila je kako je on igrajući u drami „Mrtvi ne plaćaju porez” u vreme gimnazijskih dana u Banjaluci načinio prve glumačke korake. Osetivši neponovljivu magiju glume, upisao je Akademiju za kazališnu umetnost u Zagrebu, koju je završio u klasi slavnog režisera i uglednog profesora Branka Gavele.
Prvi stalni angažman dobio je u pozorištu „Komedija”, a nakon pet sezona, 1960. godine, prešao u Hrvatsko narodno kazalište (HNK), gde je dostigao potpunu glumačku zrelost. Iako je celim bićem živeo za pozorište, široj javnosti je, ipak, poznatiji kao televizijski i filmski glumac. Igrao je u 45 filmova. Prvu ulogu (inženjer Kosijer) Uglješa Kojadinović odigrao je u filmu „Licem u lice” 1963. godine u režiji Branka Bauera, nagrađen „Zlatnom arenom” na filmskom festival u Puli. Poslednju ulogu (Divko Budak) ovaj glumac odigrao je 1982. godine u TV seriji „Nepokoreni grad”, jednom od najambicioznijih televizijskih projekata u tadašnjoj Jugoslaviji.
SEĆANJE: UGLJEŠA KOJADINOVIĆ
Umoran od dodira, pored večnog Vrbasa
Pred kraj života ovaj velikan glumačke scene osnovao je pozorišnu grupu i širom ondašnje države Jugoslavije igrao Davida Štrpca u Kočićevom „Jazavcu pred sudom”
Uglješa Kojadinović
Glumačka zvezda Uglješe Kojadinovića, Horacija u predstavi „Hamlet”, Žorža Jurića u TV seriji „U registraturi,” profesora u „Velom mistu”, detektiva u „Prosjacima i sinovima”, Martina Starčevima u filmu „Hoću živeti”, Surca u „Mačak pod šlemom”, ustaškog satnika u filmu „Doktor Mladen”, Feliksa u „Klari Bombrovskoj”, nije se ugasila i ako je sa životne scene sišao pre 44 godine. Ovaj glumac, rođen 14. februara 1936. godine u Glamočanima kod Srpca, a preminuo 20. juna 1982. godine u Bosanskoj Gradišci, živi u brojnim filmskim ulogama, dramama, u sećanjima kolega i prijatelja. Glumac Rade Šerbedžija rekao nam je, prilikom gostovanja u Uglješinom rodnom kraju, da je on bio božanstven glumac.
– Uglješa Kojadinović je bio moj prijatelj sa kojim sam se naigrao na sceni. To je bilo vreme kada je zagrebačka TV drama bila veoma popularna. Nas dvojica, često i mnogo igrali smo zajedno. Sećam se našeg glumačkog partnerstva u TV seriji „U registraturi”. Imali smo glavne uloge. Mnogo smo se družili, sarađivali u posebnom glumačkom odeljenju koje smo zvali Krajišnici, a činili su ga Uglješa, Stevo Krnjajić, Đuro Utješanović i ja.
Toma Fila: Žarko Laušević je jedini govorio istinu
Miloš Milinčić, književnik i profesor iz Srpca, u knjizi „Dužnik svoga vremena” navodi da je Kojadinović „istinska glumačka i umetnička gromada kojom se ponosi celo Lijevče”. U pauzama snimanja, dolazio je u rodno mesto, susretao se sa meštanima i ribario na Vrbasu. Njegovih dolazaka u Razboj seća se profesor Milinčić, koji je rođen i odrastao u susednom selu Bajinci.
– Kako letina, kako zdravlje, kako tvoji! – govorio je Uglješa i sa svakim se srdačno pozdravljao.
Uglješine dolaske u Razboj uvek su pratile anegdote i različiti komentari, svojevrsno čuđenje.
Teslin sledbenik, Lenjinov učitelj
– Uglješa je svaki put dolazio, nekako drugačiji, drugačije frizure, izgleda, zavisno od uloga koje je tih dana igrao. Nekada ošišan, pa sa dugom kosom, obrijan, ili duge brade. Stanovnici Razboja koji su se okupljali u kafanama, na pijaci, u crkvi ili školi, o tome su diskutovali, čudili su se njegovim stalnim transformacijama. Svaki put, pitali su, šta se dešava, zašto se stalno menja, do neprepoznatljivosti, što je njegovim komšijama stvaralo neprilike.
Branka Sančanin iz Srpca, nakon višegodišnjeg istraživanja, napisala je monografiju „Umoran od dodira”. To je spoj originalne priče i dokumenata, obimno delo koje prikazuje veličinu i značaj Uglješinog glumačkog talenta.
– Odnos prema Uglješi Kojadinoviću mogla bih smestiti u dve reči. To su fascinacija i opsesija. Kada sam odlučila da, iz poštovanja prema najpoznatijem sugrađaninu, napišem monografiju, nisam bila svesna u kakvu se avanturu upuštam. To je velika odgovornost, ali još veće zadovoljstvo – objasnila je Branka Sančanin svoju ljubav i poštovanje prema Uglješi, iskazanu na 4.560 stranica i 270 fotografija i dokumenata.
Prvi glumački koraci u Banjaluci
Slobodanka Vulin, Uglješina sestra, govorila je kako je on igrajući u drami „Mrtvi ne plaćaju porez” u vreme gimnazijskih dana u Banjaluci načinio prve glumačke korake. Osetivši neponovljivu magiju glume, upisao je Akademiju za kazališnu umetnost u Zagrebu, koju je završio u klasi slavnog režisera i uglednog profesora Branka Gavele.
Starost – nedovoljno cenjena privilegija
Prvi stalni angažman dobio je u pozorištu „Komedija”, a nakon pet sezona, 1960. godine, prešao u Hrvatsko narodno kazalište (HNK), gde je dostigao potpunu glumačku zrelost. Iako je celim bićem živeo za pozorište, široj javnosti je, ipak, poznatiji kao televizijski i filmski glumac. Igrao je u 45 filmova. Prvu ulogu (inženjer Kosijer) Uglješa Kojadinović odigrao je u filmu „Licem u lice” 1963. godine u režiji Branka Bauera, nagrađen „Zlatnom arenom” na filmskom festival u Puli. Poslednju ulogu (Divko Budak) ovaj glumac odigrao je 1982. godine u TV seriji „Nepokoreni grad”, jednom od najambicioznijih televizijskih projekata u tadašnjoj Jugoslaviji.
Pred kraj života ovaj velikan glumačke scene osnovao je pozorišnu grupu i širom ondašnje države Jugoslavije igrao Davida Štrpca u Kočićevom „Jazavcu pred sudom”, što je posvedočio i Rade Šerbedžija. Saznanje Branke Sančanin o tome takođe je značajno:
– Postoje brojni likovi koje je on želeo da igra. U jednom od intervjua za novine i časopise ondašnjeg vremena otkrio je da mu je loše na duši, zato što je za neke uloge smatrao da za njih ima talenta i da su mu, u duhovnom i umetničkom smislu, po njegovom emocionalnom kodu, pripadale. To su kompleksne uloge njegovog iskonskog mentaliteta, za koje je govorio da ih može izneti na sceni. Tu je svakako mislio na ulogu Davida Štrpca. Zato je osnovao samostalnu pozorišnu trupu, gde je bio glumac, reditelj, scenograf, dramaturg… „Jazavac pred sudom” bio je njegova velika želja koju je sebi ispunio.
Ispraćaj kao antička drama
Umro je u 46. godini, u trenutku zrenja svoje glumačke osobenosti. Bilo je to u Gradiški, a po svojoj želji sahranjen je u Razboju, između majke Marije i oca Save, a pored večnog Vrbasa. Na nadgrobnom spomeniku, opet po njegovoj volji, ispisane su reči velikog glumca. „Umoran od dodira, od ustiju, umoran od čoveka, krenuh svom udesu, svojoj krhotini.”
Stanovnici Razboja, malog mesta na raskršću lijevčanskih puteva, i sada se sećaju ispraćaja Uglješe Kojadinovića, čiji grob posećuju, a o njegovim filmskim, televizijskim i pozorišnim ulogama pričaju. Taj događaj imao je odlike antičke drame, kako je to zaključio profesor Miloš Milinčić.
– Bila je to velika sahrana sa mnogo poznatih imena. Ispratili su ga glumci Rade Šerbedžija, Milan Štrljić, Adem Ćejvan, Fabijan Šovagović… Njih četvorica, na smenu su se opraštali od Uglješe.
Njihove reči objavio je Milinčić u knjizi „Dužnik svoga vremena”:
Veliki glumac, kog je ispratilo nekoliko hiljada Lijevčana, otišao je, u zagrljaj reci svoga detinjstva, ispraćen aplauzom. Plahoviti Vrbas, pored kog, po svojoj želji, počiva Uglješa Kojadinović, huči i šumori, jednako kao u danu kada je on odlazio u večnost.
Prilikom pisanja monografije o Uglješi Kojadinoviću, Branka Sančanin navodi neizmernu pomoć Vanje Malešević Vulin, Uglješine sestričine, koja čuva uspomenu na ujaka.
– Ona mi je, tokom pripreme monografije, poverila kofer uspomena, fotografija, beleški jednog velikog života. Lekari Radojka Tendžerić iz Gradiške i Slobodan Janković iz Banjaluke bili su veoma bliski sa Uglješinom porodicom, njegovom majkom, sestrom, bakom… Značajno su, svojim svedočenjem, upotpunili monografiju o Uglješi. Umro je u gradiškoj bolnici, u Radojkinom prisustvu, koja je bdela nad njim u poslednjim danima i časovima.
